Heiðurs og minningartónleikar Jóns Ásgeirssonar - Tónlist sem lifir

Heiðurs- og minningartónleikar þessir eru tileinkaðir Jóni Ásgeirssyni tónskáldi, kennara og hljómsveitarstjóra, manni sem markaði djúp spor í íslenskt tónlistarlíf á löngum og fjölbreyttum ferli.

Jón Ásgeirsson fæddist á Ísafirði árið 1928 en bjó lengst af í Reykjavík. Hann var afkastamikið tónskáld, ötull útsetjari, kennari og stjórnandi og hafði mikil áhrif á margar kynslóðir íslenskra tónlistarmanna. Í verkum hans er að finna sterka tengingu við íslenskan menningararf, þjóðlagið og íslenskan kveðskap. Jafnframt býr þar yfirvegað og persónulegt tónmál sem gerir tónlist hans auðþekkjanlega og markar henni sérstakan sess í íslenskri tónlistarsögu.

Kórtónlistin var stór hluti af sköpunarverki Jóns. Hann samdi bæði frumsamin kórverk og útsetti íslensk þjóðlög og eigin sönglög af næmni og smekkvísi. Þannig vakti hann ekki síst athygli á þjóðlagaarfinum, bjó honum listræna umgjörð og gerði að lifandi hluta af íslensku tónlistarlífi.

Efnisskrá tónleikanna sýnir margar hliðar á list Jóns. Þar er að finna fjölbreytt lög fyrir blandaða kóra, karlakóra og kvennakóra, að ógleymdum lögum fyrir barnakóra sem hann sýndi mikla ræktarsemi.

Auk fjölbreyttra kórlaga samdi Jón sönglög, óperur, hljómsveitarverk, balletta og kammertónlist. Lög hans hafa sungið sig inn í vitund þjóðarinnar, í kirkjum og tónleikasölum, við hátíðleg tækifæri og á kyrrlátum stundum og munu vafalaust hljóma þar um ókomna framtíð.

Samsöngur kóranna og allra viðstaddra

Maístjarnan og Hjá lygnri móðu við ljóð Halldórs Laxness eru meðal þeirra laga Jóns sem hafa öðlast sérstakan sess í hugum Íslendinga. Þau urðu til í tengslum við sviðstónlist hans við Hús skáldsins árið 1982 og hafa síðan lifað sjálfstæðu lífi.

Í Vísum Vatnsenda-Rósu og Sofðu unga ástin mín snýr Jón sér að íslenska þjóðlaginu. Útsetningar hans bera vitni um virðingu hans fyrir efniviðnum en jafnframt vilja til að móta hann fyrir kórinn. Þannig verður tónlistin brú milli liðinna kynslóða og samtímans.